6 mar 2012

ORIXE DE XURENZÁS.

No partido do Carabaliño, á parte Norte, hai unha aldea chamada Xurenzás, nome que, segundo referencias, lle vén dunha heroica loita entre dous mouros que habitaban cadaun coa súa familia en dous sitios distintos, mais a pouca distancia.

Un deles coñecíase co nome de Zas e vivía nun monte que chaman a Poneda do Couto, onde aínda existen traballos e gravados fermosos de letras descoñecidas.

E o outro habitaba onde chaman Monte Negro, onde hai un gran cacho de terreo posto en especiaiscondicións para un caso de guerra: consiste nunha reunión de murallas de 70 metros de longo aproximadamente, e a distancia da unha á outra é de 2 metros. A simple vista teñen na súa base o ancho de metro e medio e rematan en puntiagudo.

Dise que o segundo mouro tiña unha filla, e o primeiro, ou sexa Zas, chegou a s
e namorar dela pola súa beleza; e nese caso tratou de mercarlla ao seu pai, mais este negouse a venderlla por ningún diñeiro a foi tanta a furia do pretendente que, en accción de vinganza, "encantoulla". E vendo o pobre pai a situación lamentable da súa filla, madoulle un ultimatum por un escravo, onde lle dicía que se armase e que no nome do seu Deus saíse ao medio do camiño, onde se xuntaron e loitaron fortemente, quedando Zas como vencedor, o que, collléndoo "airosamente", lle fixo xurar no seu nome que se daba por vencido; ao que contestou: "Sí, Juro en Zas que estou vencido", e de aí lle vén o nome a dita aldea de Xurenzás.

Despois que pasados anos no pobo era habitado polos cristiáns, cando xa non se dicía que existían mouros neste país- non sendo os encantados-, un dos veciños botou a pastar uns porcos cara a o monte dito Monte Negro e mandou de gardián un neno, o que se meteu por unha encañada do monte onde estaba unha manta  de milllo a secar em a carón dela, unha vella moura "arrestrelando liño", e un dos porcos foise tranquilamente ao millo; irritouse a vella e ceiboulle (para matalo) o restrelo, e con tan boa sorte fuxiu con el cravado o porco, que a toda présa chegou á casa do seu dono,do dito obxecto cravado. Colleuno o dono, examinouno e sacou en limpo que era de ouro. 

Aínda hoxe, aos sucesores desa familia lle chaman "os do restrelo".  



29 feb 2012

RIO DO ESQUECEMENTO. (RIO DEL OLVIDO)

 El rí­o Limia a su paso por la comarca de Xinzo, es conocido como o Rí­o do Esquecemento (el Rí­o del Olvido) ya que, según sus más antiguos habitantes, aquel que lo cruzaba perdí­a todos sus recuerdos.

Cuando las legiones romanas llegaron a la comarca de A Limia, esta antigua creencia se corrió de boca en boca entre los soldados, negándose estos – según cuenta la historia – a cruzar el rí­o. Armándose de valor, el centurión Décimo Junio Bruto decidió ser el primero en alcanzar la otra orilla esperando que el resto de la tropa le siguiese.

Una vez lo hubo hecho llamó a cada uno por su nombre para demostrar que no se habí­a olvidado y así­ los demás comenzaron a cruzarlo.

En la actualidad se celebra en Xinzo cada verano “A Festa do Esquecemento” que recuerda este hecho tan singular.




         Río Limia, Orense.

FINISTERRE ( FIN DE LA TIERRA).




     Finisterre se encuentra en la denominada Costa da Morte. Es el punto final de todo peregrino una vez que ha cumplido el Camino de Santiago.
     En el video (para aquellos que no conozcan Galicia ni los símbolos relacionados con el Camino de Santiago), verán el famoso Faro de Finisterre. También símbolos, como por ejemplo las cruces, un homenaje a aquellos pescadores que han muerto en esta zona, ya que sus aguas peligrosas por los temporales que se producen y los bajos o arrecifes que existen  pueden causar el naufragio de las embarcaciones.Un peregrino en bronce, que se encuentra  en la larga subida que debe hacer todo aquel que finaliza el Camino  para llegar al cabo; así como también una bota, símbolo del desgaste del calzado en el largo caminar hasta Santiago, primero, y luego a Finisterre.
    Pero, lo más espectacular, es la inmensidad del mar, ese mar que nos envuelve en un halo de misterio, de respeto y de contemplación inimaginable. Si alguien piensa que es un lugar tétrico, está muy lejos de ello, es uno de los lugares  más hermosos que mis ojos hayan visto.

28 feb 2012

O LAGO DE DONIÑOS.

Cando a Virxe andaba polo mundo, disque despois de ter percorrido terras, chegou un día á cidade de Valverde; alí toda a familia era pagá, malvadosa e descrida; a Virxe, a tal ver, atristouse moito. Era tanta a perdiciónque alí había entre homes e mulleres que espaventaba; por ningures deu oca fe nin atopou caridade; tampouco había nin un só cristián. A Virxe seguiu a seu camiño sen se deter, que non quixo cousa con aquela xente; cavilou que unha cidade como aquela era merecente dunha punición polo Señor. Despois de rubir unhaencosta longa como o penar dos condenados cansa e sen foltos, co Meniño no colo, chegou en cabo a unha casiña no alto do monte; parou a descansar ao agarimo da sombra da barra que tinña diante da porta e, ao pouco de estar alí, veu a dona da casa a lle ofrecer unha cunca de leite e un carolo de boroa. Fala que faa, a Virxe soubo que alí vivían home e muller, e que eran os únicos cristiáns que había na bisbarra toda, e que vivían afastados da cidade porque nin eles gustaban do vivir que alò facían, nin eran ben mirados polos outros. A Virxe soubo tamén que, como o home tiña baixado á cidade para facer algúns mandados, e despois de ter acougado unpouco, seguiu a andar camiño endiante. Chegaba ça vila o home da casa do monte cando oíu berrar unha muller a pedir socorro; púxose a escoitar e daquela, espavorido, quixo comprender que era a voz da súa perenta chamando por el para que lle valese. E ao volver a cabeza, viuna no mesmo camiño que el viña de pasar: a pobre loitaba con desespero por se defender duns homes que a querían matar. Des que viu a muller en tan grande perigo, o home pillou a escape cabo dela para lle valer e viuna como, ceibándose daqueles malvadosos, fuxía cafra á casa perseguida por eles; o home corría ben, mais a fato que el seguía avantaba moito máis e non tardou en deixalos de ver ao se perderen nunha revolta do camiño; o home daquela, facendo un esforzo, correu moito máis e, cando chegou a albiscar a casa, xa de lonxe viu á súa muller sentada na porta como cando a deixara a Virxe. Ao chegar ao pé dela, o home contoulle a aparición que se lle presentara e, estando nestas falas, oíron o estronicio máis grande do mundo, e sentirion, sen o ver, o balbor de moita auga de choiva a caer do ceo, seguido de enxordecedor murmurio da enxurrada a levar cantoo atopaba por diante. Sen se dicir cousa, home e muller, levados dun mesmo pensamento, ollaron os dous para a cidade maldita e vírona asolagada. Hoxe hai no lugar onde outrora estivera a cidade unha lagoa, a de Doniños, que ten no medio do pozo que traga a cantos teñen a desgraza de pasar por riba del, maisque a lancha que os leve sexa das meirandes e mariñeiras. Doniños, Ferrol.

SANTO ANDRÉ DE TEIXIDO.

O santo apóstolo snto André, que se atopaba naquel arredado curruncho, illado e senlleiro, andaba decote tristeiro de ver as grandes peregrinacións que de toda a parte do mundo cristián ían camiño de Compostela para facer oración diante do sartego de Santiago, malia as penalidades que tiñan que sufrir, en troques o seu santuario víase baleiro, malia que facía tamén milagres e sandaba malados que serían incurables sen a súa axuda protectora. E disque, di a lenda, o bo do santo André percorría os camiños vagarosamente, e diriamos que un pouco amuado se non for santo; pero se non amuado, moi contento non había andar tampouco. Un día, no decurso dunha das súas longas camiñadas en que ía cavilando na súa pouca sorte, achouse supetamente ante Noso Señor que viñera á nosa terra para ver como andaban as cousas e, ao velo, el Señor preguntoulle: -Véxote tristeiro, André,¿que é o que che aontece? E santo André, aproveitando o ensexo, respondeulle: -Divino Mestre, ando tristeiro porque vexo que de todo o mundo veñen xentes visitar a teu discípulo Santiago, que está en boa terra e ten bos camiños para chegaren onda el; e sofren e padecen nos longos días das lonxanas romaxes...-e con toda a humildanza, engadiu-: En troque ninguén vén a pé de min; o meu santuario está decote vougo coma se eu non for tamén o voso discípulo, non menos fiel e celoso do ben para todos os homes. Noso Señor, amerceadoe ollándoo con agarimo,díxolle entón: -Dis ben, André, e ti non has ser menos do que Xacobe. De hoxe en diante prométoche que ninguén ha entrar no ceo sen ter visitado o teu santuario,polo menos unha vez na vida; e aquel que o non fixer de vivo, farao despois de morto. E así foi, e por iso se dis: A Santo André de Teixido, vai de morto o que non vai de vivo. Cedeira, A Coruña.

25 feb 2012

LEYENDA DE SANTIAGO

Leyenda de Santiago
Santiago, hijo de Zebedeo, apóstol de Jesucristo viene a predicar por la península Ibérica durante la época de dominación romana mas absoluta. Al parecer - no está demostrado- recorrió la zona de Valencia, Galicia y Aragón sin gran éxito. 
Tuvo la visita por dos veces de la Virgen, una en la Costa de la Muerte, en Muxia, a bordo de una barca de piedra que reposa en la playa y la otra en la actual Zaragoza sobre un pilar de piedra.
Se dice que solo consiguió siete seguidores que se encargaron posteriormente de predicar por estas tierras. A estos se les llamó los Siete Varones Apostólicos y fueron Teodoro, Tesifonte, Cecilio, Eufrasio, Hesiquio, Torcuato e Indalecio ( restos en San Juan de la Peña - Huesca ). Los dejó en Hispania mientras él volvía a Palestina donde como consecuencia de la persecución a los cristianos Herodes Agrippa lo capturó y mandó cortar la cabeza (año 44 de nuestra era).
Su cadáver fue abandonado en medio del monte para servir de pastos a las alimañas, pero antes de que esto ocurriera, fue rescatado por dos discípulos que lo introducen en Jaffa (Haifa) en una barca. La leyenda e historias varias hacen que la barca sin velas ni timón llegue milagrosamente, siguiendo el camino del Sol, a Iria Flavia (cerca del actual Padrón).
La llegada de la barca a las costas llega a oídos de lareina Lupa gobernante de aquellas tierras. Le cuentan que al ser depositado el cuerpo del apóstol sobre una losa de piedra, esta se derrite como la cera ajustándose al contorno del cadáver. La reina que es pagana sospecha que esto es obra de magos y les manda encarcelar. Sin embargo son liberados por ángeles celestiales que convencen a la reina para que les deje enterrar el cuerpo en esas tierras en un sitio digno. La reina acepta a regañadientes y les da una carreta tirada por toros bravos. Estos a la voz de los apóstoles se vuelven mansos y llevan al santo hasta el Castro Lupario donde lo entierran y velan hasta que les llega la muerte.






24 feb 2012

LEYENDA DE OBANOS.




Leyenda de Obanos.


Obanos, se encuentra en Navarra, cerca de un lugar emblemático del Camino como es Puente la Reina / Gares. En este pueblo se representa el "Auto de san Guillén y santa Felicia" que recoge la historia de esta antigua leyenda.
Esta relata lo siguiente:

"Cuenta la leyenda que a final del primer milenio de la era cristiana, peregrinó hacia Finisterre la princesa Felicia, hija de los duques de Aquitania.

Allí en Compostela, ganada por el fervor de los romeros y los milagros del cielo, decidió quemar su vida en el silencio, escapando de su corte, de su alcurnia y sus riquezas, en humilde servicio de nuestro Señor.

Fijó su residencia en el señorío de Amocain, del valle de Egües, donde disimuló su condición , escondió su rango y vivió tranquila y endiosada...Hasta que la descubrió Guillermo, su hermano, valentón y pendenciero, que pretendió rescatarla para el larillo de la casa y las ilusiones del mundo. Todo fue en vano. Le recordaba el honor de su estirpe, los sueños que sobre ella habían trenzado sus padres, su concertado matrimonio. Se aferraba ella a la llamada del cielo y a las exigencias de una vocación sobrenatural. Un auténtico combate entre el amor humano y el amor divino.

Guillermo, borracho de vanidad, perdía sus estribos arrebatado de ira. Felicia reiteraba sus propósitos de abandonar, abismada en el silencio y la humildad.

Guillermo, enajenado, dio muerte a Felicia, inocente consagrada. El cielo hizo florecer en prodigios el sepulcro de Felicia y lo convirtió en meta de devoción en Labiano, a donde llegó por caminos de milagro.

Guillermo recabó con sus vergüenzas en Compostela, entonces desaguadero de los pecados de Europa y allí le penitenciaron a vivir escondido en un santuario de Santa María.

Se eligió el altozano de Arnotegui sin atreverse a regresar a sus feudos de Francia. En la ermita lloró su crimen y edificó a los Hombres y al borde del Camino consoló peregrinos, socorrió pobres, mereció fama de santo y allí aún hoy, se veneran sus restos."

Los restos de Santa Felicia se conservan en Labiano, cerca de Pamplona. San Guillermo se retiró a una ermita en el Monte Arnotegui en la que hay una inscripción que cuenta como fue martirizado en ese lugar el santo.



(Puente de la Reina. Puente Románico).